Tuesday, July 5, 2011

तुकाराम गाथा - अभंग संग्रह ३०१ ते ४००

३०१
माझें म्हणतां याला कां रे नाहीं लाज कन्या पुत्र भाज धन वित्त ॥१॥
कोणी सोडवी ना काळाचे हातींचें एकाविणें साचें नारायणा ॥२॥
तुका म्हणे किती सांगावें चांडाळा नेणे जीवकळा कोण्या जीतो ॥३॥
३०२
आंधळ्यासि जन अवघे चि आंधळे आपणासि डोळे दृष्टी नाहीं ॥१॥
रोग्या विषतुल्य लागे हें मिष्टान्न तोंडासि कारण चवी नाहीं ॥२॥
तुका म्हणे शुद्ध नाहीं जो आपण तया त्रिभुवन अवघें खोटें ॥३॥
३०३
छळी विष्णुदासा कोणी त्याची अमंगळ वाणी ॥१॥
येऊं द्यावा समोर अभागी तो दुराचार ॥ध्रु.
नावडे हरिकथा त्याची व्यभिचारीण माता ॥२॥
तुका म्हणे याति भ्रष्ट तयाचि ते मति ॥३॥
३०४
बोलविसी तैसें आणीं अनुभवा नाहीं तरी देवा विटंबना ॥१॥
मिठेंविण काय करावें मिष्टान्न शव जीवेंविण शृंगारिले ॥ध्रु.
संपादणीविण विटंबिले सोंग गुणेंविण चांग रूप हीन ॥२॥
कन्यापुत्रेंविण मंगळदायकें वेचिलें हें फिके द्रव्य तरी ॥३॥
तुका म्हणे तैसी होते मज परी देखे अंतरीं प्रेमभाव ॥४॥
३०५
अंगीं ज्वर तया नावडे साकर जन तो इतर गोडी जाणे ॥१॥
एकाचिये तोंडीं पडिली ते माती अवघे ते खाती पोटभरी ॥ध्रु.
चारितां बळें येत असे दांतीं मागोनियां घेती भाग्यवंत ॥२॥
तुका म्हणे नसे संचित हें बरें तयासि दुसरें काय करी ॥३॥
३०६
धिग जीणें तो बाइले आधीन परलोक मान नाही दोन्ही ॥१॥
धिग जीणें ज्याचें लोभावरी मन अतीतपूजन घडे चि ना ॥ध्रु.
धिग जीणें आळस निद्रा जया फार अमित आहार अघोरिया ॥२॥
धिग जीणें नाहीं विवेक वैराग्य झुरे मानालागीं साधुपणा ॥३॥
तुका म्हणे धिग ऐसे जाले लोक निंदक वादक नरका जाती ॥४॥
३०७
अरे हें देह व्यर्थ जावें ऐसें जरी तुज व्हावें द्यूतकर्म मनोभावें सारीपाट खेळावा ॥१॥
मग कैचें हरिचें नाम निजेलिया जागा राम जन्मोजन्मींचा अधम दुःख थोर साधिलें ॥ध्रु.
विषयसुखाचा लंपट दासीगमनीं अतिधीट तया तेचि वाट अधोगती जावया ॥२॥
अणीक एक कोड नरका जावयाची चाड तरी संतनिंदा गोड करीं कवतुकें सदा ॥३॥
तुका म्हणे ऐसें मना लावी राम पिसें नाहीं तरी आलिया सायासें फुकट जासी ठकोनी ॥४॥
३०८
अवघें ब्रम्हरूप रिता नाहीं ठाव प्रतिमा तो देव कैसा नव्हे ॥१॥
नाहीं भाव तया सांगावें तें किती आपुल्याला मतीं पाषांडिया ॥ध्रु.
जया भावें संत बोलिले वचन नाहीं अनुमोदन शाब्दिकांसि ॥२॥
तुका म्हणे संतीं भाव केला बळी कळतां खळीं दूषिला देव ॥३॥
३०९
एक तटस्थ मानसीं एक सहज चि आळसी ॥१॥
दोन्ही दिसती सारिखीं वर्म जाणे तो पारखी ॥ध्रु.
एक ध्यानीं करिती जप एक बैसुनि घेती झोप ॥२॥
एकां सर्वस्वाचा त्याग। एकां पोटासाठीं जोग ॥३॥
एकां भक्ति पोटासाठीं एकां देवासवें गांठी ॥४॥
वर्म पोटीं एका फळें दोन म्हणे तुका ॥५॥
३१०
काय कळे बाळा बाप सदैव दुबळा ॥१॥
आहे नाहीं हें कळे हातीं काय कोण्या वेळे ॥ध्रु.
देखिलें तें दृष्टी मागे घालूनियां मिठी ॥२॥
तुका म्हणे भावें माझ्या मज समजावें ॥३॥
३११
भजन घाली भोगावरी अकर्तव्य मनीं धरी ॥१॥
धिग त्याचें साधुपण विटाळूनी वर्ते मन ॥ध्रु.
नाहीं वैराग्याचा लेश अर्थचाड जावें आस ॥२॥
हें ना तें सें जालें तुका म्हणे वांयां गेलें ॥३॥
३१२
एकादशीस अन्न पान जे नर करिती भोजन श्वानविष्ठे समान अधम जन तो एक ॥१॥
ऐका व्रताचें महिमान। नेमें आचरती जन गाती ऐकतीं हरिकीर्तन ते समान विष्णूशीं ॥ध्रु.
अशुद्ध विटाळसीचें खळ विडा भिक्षतां तांबूल सांपडे सबळ काळाहातीं सुटे ॥२॥
सेज बाज विलास भोग करी कामिनीशीं संग तया जोडे क्षयरोग जन्मव्याधी बळिवंत ॥३॥
आपण वजे हरिकीर्तना अणिकां वारी जातां कोणा त्याच्या पापें जाणा ठेंगणा महा मेरु ॥४॥
तया दंडी यमदूत जाले तयाचे अंकित तुका म्हणे व्रत एकादशी चुकलीया ॥५॥
३१३
करवितां व्रत अर्धे पुण्य लाभे मोडवितां दोघे नरका जाती ॥१॥
शुद्धबुद्धि होय दोघां एक मान चोरासवें कोण जिवें राखे ॥ध्रु.
आपुलें देऊनी आपुला चि घात करावा थीत जाणोनियां ॥२॥
देऊनियां वेच धाडी वाराणसी नेदावें चोरासि चंद्रबळ ॥३॥
तुका म्हणे तप तीर्थ व्रत याग भक्ति हे मारग मोडूं नये ॥४॥
३१४
इनामाची भरली पेठ वाहाती दाट मारग ॥१॥
अवघेची येती वाण अवघे शकुन लाभाचे ॥ध्रु.
अडचणी त्या केल्या दुरी देण्या उरी घेण्याच्या ॥२॥
तुका म्हणे जोडी जाली ते आपुली आपणा ॥३॥
३१५
वेदाचें गव्हर कळे पाठकां अधिकार लोकां नाहीं येरां ॥१॥
विठोबाचें नाम सुलभ सोपारें तारी एक सरे भवसिंधु ॥ध्रु.
जाणत्या असाध्य मंत्र तंत्र काळ येर तो सकळ मूढ लोक ॥२॥
तुका म्हणे विधि निषेध लोपला उच्छेद या जाला मारगाचा ॥३॥
३१६
विधीनें सेवन विषयत्यागातें समान ॥१॥
मुख्य धर्म देव चित्तीं आदि अवसान अंतीं ॥ध्रु.
बहु अतिशय खोटा तर्कें होती बहु वाटा ॥२॥
तुका म्हणे भावें कृपा करीजेते देवें ॥३॥
३१७
येथीचिया अळंकारें काय खरें पूजन ॥१॥
वैकुंठींच्या लावूं वाटा सर्व साटा ते ठायीं ॥ध्रु.
येथीचिया नाशवंतें काय रितें चाळवूं ॥२॥
तुका म्हणे वैष्णव जेन माझे गण समुदाय ॥३॥
३१८
उजळावया आलों वाटा खरा खोटा निवाड ॥१॥
बोलविले बोल बोलें धनीविठ्ठला सन्निध ॥ध्रु.
तरी मनीं नाहीं शंका बळें एका स्वामीच्या ॥२॥
तुका म्हणे नये आम्हां पुढें कामा गबाळ ॥३॥
३१९
बोलावें तें धर्मा मिळे बरे डोळे उघडूनि ॥१॥
काशासाठीं खावें शेण जेणें जन थुंकी तें ॥ध्रु.
दुजें ऐसें काय बळी जें या जाळी अग्नीसि ॥२॥
तुका म्हणे शूर रणीं गांढें मनीं बुरबुरी ॥३॥
३२०
बरा कुणबी केलों नाहीं तरि दंभेंचि असतों मेलों ॥१॥
भलें केलें देवराया नाचे तुका लागे पायां ॥ध्रु.
विद्या असती कांहीं तरी पडतों अपायीं ॥२॥
सेवा चुकतों संताची नागवण हे फुकाची ॥३॥
गर्व होता ताठा जातों यमपंथें वाटा ॥४॥
तुका म्हणे थोरपणें नरक होती अभिमानें ॥५॥
३२१
दाता नारायण स्वयें भोगिता आपण ॥१॥
आतां काय उरलें वाचे पुढें शब्द बोलायाचे ॥ध्रु.
देखती जे डोळे रूप आपुलें तें खेळे ॥२॥
तुका म्हणे नाद जाला अवघा गोविंद ॥३॥
३२२
कृपा करुनी देवा मज साच तें दाखवा ॥१॥
तुम्ही दयावंत कैसे कीर्ति जगामाजी वसे ॥ध्रु.
पाहोनियां डोळां हातीं ओढवाल काळा ॥२॥
तुका म्हणे देवा माझा करावा कुठावा ॥३॥
३२३
ठायींची ओळखी येइल टाकुं टाका सुखीं ॥१॥
तुमचा जाईल ईमान माझे कपाळीं पतन ॥ध्रु.
ठेविला तो ठेवा अभिळाषें बुडवावा ॥२॥
मनीं विचारा तुका म्हणे हे दातारा ॥३॥
३२४
तुझें वर्म ठावें माझ्या पाडियेलें भावें ॥१॥
रूप कासवाचे परी धरुनि राहेन अंतरीं ॥ध्रु.
नेदी होऊं तुटी मेळवीन दृष्टादृष्टी ॥२॥
तुका म्हणे देवा चिंतन ते तुझी सेवा ॥३॥
३२५
गहूं एकजाती परी त्या पाधाणी नासिती ॥१॥
वर्म जाणावें तें सार कोठें काय थोडें फार ॥ध्रु.
कमाईच्या सारें जाति दाविती प्रकार ॥२॥
तुका म्हणे मोल गुणा मिथ्या फिके बोल ॥३॥
३२६
पुण्यवंत व्हावें घेतां सज्जनांची नांवें ॥१॥
नेघे माझे वाचे तुटी महा लाभ फुकासाठी ॥ध्रु.
विश्रांतीचा ठाव पायीं संतांचिया भाव ॥२॥
तुका म्हणे जपें संतांचिया जाती पापें ॥३॥
३२७
देव होईजेत देवाचे संगती पतन पंगती जगाचिया ॥१॥
दोहींकडे दोन्ही वाहातील वाटा करितील सांटा आपुलाला ॥ध्रु.
दाखविले परी नाहीं वर्जिजेतां आला तो तो चित्ता भाग भरा ॥२॥
तुका म्हणे अंगीं आवडीचें बळ उपदेश मूळबीजमात्र ॥३॥
३२८
शोधिसील मूळें त्याचें करीसी वाटोळें ॥१॥
ऐसे संतांचे बोभाट तुझे बहु जाले तट ॥ध्रु.
लौकिका बाहेरी घाली रोंखीं जया धरी ॥२॥
तुका म्हणे गुण तुझा लागलिया शून्य ॥३॥
३२९
वैद वाचविती जीवा तरी कोण ध्यातें देवा ॥१॥
काय जाणों कैसी परी प्रारब्ध तें ठेवी उरी ॥ध्रु.
नवसें कन्यापुत्र होती तरि कां करणें लागे पती ॥२॥
जाणे हा विचार स्वामी तुकयाचा दातार ॥३॥
३३०
मारगीं बहुत या चि गेले साधुसंत ॥१॥
नका जाऊ आडराणें ऐसीं गर्जती पुराणें ॥ध्रु.
चोखाळिल्या वाटा लगे पुसाव्या धोपटा ॥२॥
झळकती पताका गरुड टके म्हणे तुका ॥३॥
३३१
कार्तिकीचा सोहळा चला जाऊं पाहूं डोळां आले वैकुंठ जवळां सन्निध पंढरीये ॥१॥
पीक पिकलें घुमरी प्रेम समाये अंबरीं अवघी मातली पंढरी घरोघरीं सुकाळ ॥ध्रु.
चालती स्थिर स्थिर गरुड टकयांचे भार गर्जती गंभीर टाळ श्रुति मृदंग ॥२॥
मळिालिया भद्रजाती कैशा आनंदें डुलती शूर उठावती एका एक आगळे ॥३॥
नामामृत कल्लोळ वृंदें कोंदलीं सकळ आले वैष्णवदळ कळिकाळ कांपती ॥४॥
आस करिती ब्रम्हादिक देखुनि वाळवंटीचें सुख धन्य धन्य मृत्युलोक म्हणती भाग्याचे कैसे ॥५॥
मरण मुक वाराणसी पितृॠण गया नासी उधार नाहीं पंढरीसि पायापाशीं विठोबाच्या ॥६॥
तुका म्हणे आतां काय करणें आम्हां चिंता सकळ सिद्धींचा दाता तो सर्वथा नुपेक्षी ॥७॥
३३२
जया दोषां परीहार नाहीं नाहीं धुंडितां शास्त्र ते हरती अपार पंढरपुर देखिलिया ॥१॥
धन्य धन्य भीमातीर चंद्रभागा सरोवर पद्मातीर्थी विठ्ठल वीर क्रीडास्थळ वेणुनादीं ॥ध्रु.
सकळतीर्थांचें माहेर भूवैकुंठ निर्विकार होतो नामाचा गजर असुरकाळ कांपती ॥२॥
नाहीं उपमा द्यावया सम तुल्य आणिका ठाया धन्य भाग्य जयां जे पंढरपूर देखती ॥३॥
उपजोनि संसारीं एक वेळ पाहें पा पंढरी महा दोषां कैची उरी देवभक्त देखिलिया ॥४॥
ऐसी विष्णूची नगरी चतुर्भुज नर नारी सुदर्शन घरटी करी रीग पुरे कळिकाळा ॥५॥
तें सुख वर्णावया गति एवढी कैची मज मति जे पंढरपुरा जाती ते पावती वैकुंठ ॥६॥
तुका म्हणे या शब्दाचा जया विश्वास नाहीं साचा अधम जन्मांतरिचा तया पंढरी नावडे ॥७॥
३३३
एक नेणतां नाडली एकां जाणिवेची भुली ॥१॥
बोलों नेणें मुकें वेडें वाचाळ काय निकें ॥ध्रु.
दोहीं सवा नाड विहीर एकीकडे आड ॥२॥
तुका म्हणे कर्म तुझें कळों नेदी वर्म ॥३॥
३३४
म्हणवितों दास मज एवढी आस ॥१॥
परी ते अंगीं नाहीं वर्म करीं आपुला तूं धर्म ॥ध्रु.
बडबडितों तोंडें रितें भावेंविण धेंडें ॥२॥
तुका म्हणे बरा दावूं जाणतों पसारा ॥३॥
३३५
पूजा समाधानें अतिशयें वाढे सीण ॥१॥
हें तों जाणां तुम्ही संत आहे बोलिली ते नीत ॥ध्रु.
पाहिजे तें केलें सहज प्रसंगीं घडलें ॥२॥
तुका म्हणे माथा पायीं ठेवीं तुम्हां संतां ॥३॥
३३६
स्वप्नीचिया गोष्टी मज धरिलें होतें वेठी जालिया सेवटीं जालें लटिकें सकळ ॥१॥
वायां भाकिली करुणा मूळ पावावया सिणा राव रंक राणा कैंचे स्थानावरि आहे ॥ध्रु.
सोसिलें तें अंगें खरें होतें नव्हतां जागें अनुभव ही सांगे दुःखें डोळे उघडीले ॥२॥
तुका म्हणे संतीं सावचित केलें अंतीं नाहीं तरि होती टाळी बैसोनि राहिली ॥३॥
३३७
आसुरी स्वभाव निर्दय अंतर मानसीं निष्ठअतिवादी ॥१॥
याति कुळ येथें असे अप्रमाण गुणाचें कारण असे अंगीं ॥ध्रु.
काळकुट पितळ सोनें शुद्ध रंग अंगाचेंच अंग साक्ष देतें ॥२॥
तुका म्हणे बरी जातीसवें भेटी नवनीत पोटीं सांटविलें ॥३॥
३३८
बाळपणीं हरि खेळे मथुरेमाझारी पायीं घागरिया सरी कडदोरा वांकी
मुख पाहे माता सुख माये चित्ता धन्य मानव संचिता वोडवलें आजि ॥१॥
बाळ चांगलें वो बाळ चांगलें वो म्हणतां चांगलें वेळ लागे तया बोलें
जीवापरीस तें वाल्हें मज आवडतें ॥ध्रु.
मिळोनियां याती येती नारी कुमारी बहुती नाही आठव त्या चित्तीं देहभाव कांहीं
विसरल्या घरें तान्हीं पारठीं लेकुरें धाक सांडोनियां येरें तान भूक नाहीं ॥२॥
एकी असतील घरीं चित्त तयापासीं परी वेगीं करोनि वोसरी तेथें जाऊं पाहे
लाज सांडियेली वोज नाहीं फजितीचें काज सुख सांडोनियां सेज तेथें धाव घाली ॥३॥
वेधियेल्या बाळा नर नारी या सकळा बाळा खेळवी अबला त्याही विसरल्या
कुमर कुमारी नाभाव हा शरीरीं दृष्टी फिरे माघारी तया देखतां हे ॥४॥
वैरभाव नाहीं आप पर कोणीं कांहीं शोक मोह दुःख ठायीं तया निरसलीं
तुका म्हणे सुखी केलीं आपणासारिखीं स्वामी माझा कवतुकें बाळवेषें खेळे ॥५॥
३३९
अशोकाच्या वनीं सीता शोक करी कां हों अंतरले रघुनाथ दुरी
येउनि गुंफेमाजी दुष्टें केली चोरी कांहो मज आणिले अवघड लंकापुरी ॥१॥
सांगा वो त्रीजटे सखिये ऐसी मात देईल कां नेदी भेटी रघुनाथ
मन उतावळि जाला दुरी पंथ राहों सके प्राण माझा कुडी आंत ॥ध्रु.
काय दुष्ट आचरण होतें म्यां केलें तीर्थ व्रत होतें कवणाचें भंगीलें
गाईवत्सा पत्नीपुरुषा विघडिलें कळे वो संचित चरण अंतरले ॥२॥
नाडियेलें आशा मृगकांतिसोने धाडिलें रघुनाथा पाठिलागे तेणें
उलंघिली आज्ञा माव काय मी जाणें देखुनी सूनाट घेउनि आलें सुनें ॥३॥
नाहीं मूळ मारग लाग अणीक सोये एकाविण नामें रघुनाथाच्या माये
उपटी पक्षिया एक देउनि पाये उदकवेढ्यामध्यें तेथें चाले काये ॥४॥
जनकाची नंदिनी दुःखें ग्लानी थोरी चुकली कुरंगिणी मेळा तैशा परी
संमोखी त्रीजटा स्थिर स्थिर वो करी घेइल तुकयास्वामी राम लंकापुरी ॥५॥
३४०
वीट नेघे ऐसें रांधा जेणें बाधा उपजे ना ॥१॥
तरी तें गोड राहे निरें पाहे स्वयंभ ॥ध्रु.
आणिकां गुणां पोटीं वाव दावी भाव आपुला ॥२॥
तुका म्हणे शुद्ध जाती ते मागुती परतेना ॥३॥
३४१
नव्हतों सावचित तेणें अंतरलें हित ॥१॥
पडिला नामाचा विसर वाढविला संवसार ॥ध्रु.
लटिक्याचे पुरीं वाहोनियां गेलों दुरी ॥२॥
तुका म्हणे नाव आम्हां सांपडला भाव ॥३॥
३४२
अन्नाच्या परिमळें जरि जाय भूक तरि कां हे पाक घरोघरीं ॥१॥
आपुलालें तुम्ही करा रे स्वहित वाचे स्मरा नित्य राम राम ॥ध्रु.
देखोनि जीवन जरि जाय तान तरि कां सांटवण घरोघरीं ॥२॥
देखोनियां छाया सुख पवीजे जंव बैसीजे तया तळीं ॥३
हित तरी होय गातां अईकतां जरि राहे चित्ता दृढ भाव ॥४॥
तुका म्हणे होसी भावें चि तूं मुक्त काय करिसी युक्त जाणिवेची॥५॥
३४३
काय उणें आम्हां विठोबाचे पाई नाहीं ऐसें काई येथें एक ॥१॥
ते हें भोंवतालें ठायीं वांटूं मन बराडी करून दारोदारीं ॥ध्रु.
कोण बळी माझ्या विठोबा वेगळा आणीक आगळा दुजा सांगा ॥२॥
तुका म्हणे मोक्ष विठोबाचे गावीं फुकाचीं लुटावीं भांडारें तीं ॥३॥
३४४
सेवितों रस तो वांटितों आणिकां घ्या रे होऊं नका राणभरी ॥१॥
विटेवरी ज्याचीं पाउलें समान तो चि एक दानशूर दाता ॥ध्रु.
मनाचे संकल्प पाववील सिद्धी जरी राहे बुद्धी याचे पायीं ॥२॥
तुका म्हणे मज धाडिलें निरोपा मारग हा सोपा सुखरूप ॥३॥
३४५
ऐसे ऐसियानें भेटती ते साधु ज्याच्या दरशनें तुटे भवबंदु
जे कां सिच्चदानंदीं नित्यानंदु जे कां मोक्षसिद्धी तीर्थ वंदूं रे ॥१॥
भाव सर्वकारण मूळ वंदु सदा समबुद्धि नास्ति भेदु।
भूतकृपा मोडीं द्वेषकंदु शत्रु मित्र पुत्र सम करीं बंधु रे ॥ध्रु.
मन बुद्धि काया वाचा शुद्ध करीं रूप सर्वत्र देखोनि नमस्कारीं
लघुत्व सर्वभावें अंगीकारीं सांडीमांडी मीतूंपण ऐसी थोरी रे ॥२॥
अर्थकामचाड नाहीं चिंता मानामान मोह माया मिथ्या
वर्ते समाधानीं जाणोनि नेणता साधु भेट देती तया अवचिता रे ॥३॥
मनीं दृढ धरीं विश्वास नाहीं सांडीमांडीचा सायास
साधुदर्शन नित्यकाळ त्यास तुका म्हणे जो विटला जाणीवेस रे ॥४॥
३४६
भवसागर तरतां कां रे करीतसां चिंता पैल उभा दाता कटीं कर ठेवुनियां ॥१॥
त्याचे पायीं घाला मिठी मोल नेघे जगजेठी भावा एका साठीं खांदां वाहे आपुल्या ॥ध्रु.
सुखें करावा संसार परि संडावे दोन्ही वार दया क्षमा घर चोजवीत येतील ॥२॥
भुक्तिमुक्तिची चिंता नाहीं दैन्य दरिद्रता तुका म्हणे दाता पांडुरंग वोळगिल्या ॥३॥
३४७
जें का रंजलें गांजलें त्यासि म्हणे जो आपुलें ॥१॥
तो चि साधु ओळखावा देव तेथें चि जाणावा ॥ध्रु.
मृदु सबाह्य नवनीत तैसें सज्जनाचें चित्त ॥२॥
ज्यासि आपंगिता नाहीं त्यासि घरी जो हृदयीं ॥३॥
दया करणें जें पुत्रासी ते चि दासा आणि दासी ॥४॥
तुका म्हणे सांगूं किती तो चि भगवंताची मूर्ती ॥५॥
३४८
याजसाठीं भक्ति जगीं रूढवावया ख्याति ॥१॥
नाहीं तरी कोठें दुजें आहे बोलाया सहजें ॥ध्रु.
गौरव यासाटीं स्वामिसेवेची कसोटी ॥२॥
तुका म्हणे अळंकारा देवभक्त लोकीं खरा ॥३॥
३४९
अमंगळ वाणी नये ऐकों ते कानीं ॥१॥
जो हे दूषी हरिची कथा त्यासि क्षयरोगव्यथा ॥ध्रु.
याति वर्ण श्रेष्ठ परि तो चांडाळ पापिष्ठ ॥२॥
तुका म्हणे पाप माय नावडे ज्या बाप ॥३॥
३५०
कैसा सिंदळीचा नव्हे ऐसी ज्याची वाचा ॥१॥
वाचे नुच्चारी गोविंदा सदा करी परनिंदा ॥ध्रु.
कैसा निरयगांवा जाऊं पवे विसावा ॥२॥
तुका म्हणे दंड कैसा पवे तो लंड ॥३॥
३५१
आचरणा ठाव नाहीं अंगीं स्वता भाव ॥१॥
करवी आणिकांचे घात खोडी काढूनि पंडित ॥ध्रु.
श्वानाचियापरी मिष्टान्नासि विटाळ करी ॥२॥
तुका म्हणे ऐसा सटवे चि ना पांचा दिसां ॥३॥
३५२
गर्भाचें धारण तिनें वागविला सिण ॥१॥
व्याली कुर्हाडीचा दांडा वर घली तोंडा ॥ध्रु.
उपजला काळ कुळा लाविला विटाळ ॥२॥
तुका म्हणे जाय नरका अभक्ताची माय ॥३॥
३५३
पतनासि जे नेती तिचा खोटा स्नेह प्रीती ॥१॥
विधीपुरतें कारण बहु वारावें वचन ॥ध्रु.
सर्वस्वासि नाडी ऐसी लाघवाची बेडी ॥२॥
तुका म्हणे दुरी राखतां हे तों ची बरी ॥३॥
३५४
देव आड जाला तो भोगिता मी उगला अवघा निवारला शीण शुभाअशुभाचा ॥१॥
जीवशिवाचें भातुकें केलें क्रीडाया कौतुकें कैचीं येथें लोकें हा आभास अनित्य ॥ध्रु.
विष्णुमय खरें जग येथें लागतसे लाग वांटिले विभाग वर्णधर्म हा खेळ तयाचा ॥२॥
अवघी एकाची वीण तेथें कैचें भिन्नाभिन्न वेदपुरुष नारायण तेणें केला निवाडा ॥३॥
प्रसादाचा रस तुका लाधला सौरस पायापाशीं वास निकट नव्हे निराळा ॥४॥
मंबाजी गोसावी यांनीं स्वामीस पीडा केली - अभंग ॥५॥
३५५
सोडीं सोडीं सोडीं विठोबा चरण सोडीं ॥१॥
भलतें जड पडो भारी जीवावरी आगोज ॥ध्रु.
शतखंड देह शस्त्रधारी करितां परी भीयें ॥२॥
तुका म्हणे केली आधीं दृढ बुद्धी सावध ॥३॥
३५६
बरवें बरवें केलें विठोबा बरवें पाहोनि आंत क्षमा अंगी कांटीवरी मारविलें ॥१॥
शिव्या गाळी नीत नाहीं बहु फार विटंबिलें ॥२॥
तुका म्हणे क्रोधा हातीं सोडवूनि घेतलें रे ॥३॥
३५७
पावलों पावलों देवा पावलों रे ॥१॥
बरवें संचित होतें तैसें जालें रें आतां काय बोलों रे ॥२॥
सोज्ज्वळ कंटकवाटा भावें करूं गेलों रे तुका म्हणे करूनि वेगळा केलों रे ॥३॥
३५८
कां होती कां होती देवा एवढी फजीती ॥१॥
मुळीं वर्म नसतों चुकलों तो मी ऐसें चित्तीं ॥ध्रु.
होणार होऊनि गेलें मिथ्या आतां खंती रे ॥२॥
तुका म्हणे पुरे आतां दुर्जनाची संगती रे ॥३॥
३५९
सोडवा सोडवा सोडवा हो अनंता ॥१॥
तुजविण ऐसा कोण दुजा प्राणदाता ॥ध्रु.
कोणा लाज नेणां ऐसें आणिकां शरण आम्ही जातां ॥२॥
तुका म्हणे सखया माझ्या रखुमाईच्या कांता ॥३॥
॥५॥
३६०
पुत्राची वार्ता शुभ ऐके जेवीं माता ॥१॥
तैसें राहो माझें मन गातां ऐकतां हरिगुण ॥ध्रु.
नादें लुब्ध जाला मृग देह विसरला अंग ॥२॥
तुका म्हणे पाहे कासवीचें पिलें माये ॥३॥
३६१
ध्यानी योगीराज बैसले कपाटीं लागे पाठोवाटीं तयांचिया ॥१॥
तान भुक त्यांचें राखे शीत उष्ण जाले उदासीन देहभाव ॥ध्रु.
कोण सखें तयां आणीक सोयरें असे त्यां दुसरें हरीविण ॥२॥
कोण सुख त्यांच्या जीवासि आनंद नाहीं राज्यमद घडी तयां ॥३॥
तुका म्हणे विष अमृता समान कृपा नारायण करितां होय ॥४॥
३६२
व्हावें तें जालें देखियेले पाय आतां फिरूं काय मागें देवा ॥१॥
बहु दिस होतों करीत हे आस तें आलें सायासें फळ आजि ॥ध्रु.
कोठवरि जिणें संसाराच्या आशा उगवो हा फांसा येथूनियां ॥२॥
बुडालीं तयांचा मूळ ना मारग लागे तो लाग सांडूनियां ॥३॥
पुढें उलंघितां दुःखाचे डोंगर नाहीं अंतपार गर्भवासा ॥४॥
तुका म्हणे कास धरीन पीतांबरीं तूं भवसागरीं तारूं देवा ॥५॥
३६३
वैकुंठा जावया तपाचे सायास करणें जीवा नास लगे कांहीं ॥१॥
तया पुंडलिकें केला उपकार फेडावया भार पृथीवीचा ॥२॥
तुका म्हणे सोपी केली पायवाट पंढरी वैकुंठ भूमीवरी ॥३॥
३६४
शोकें शोक वाढे हिमतीचे धीर गाढे ॥१॥
येथें केले नव्हे काई लंडीपण खोटें भाई ॥ध्रु.
करिती होया होय परी नव्हे कोणी साह्य ॥२॥
तुका म्हणे घडी साधिलिया एक थोडी ॥३॥
३६५
म्हणउनी खेळ मांडियेला ऐसा नाहीं कोणी दिशा वर्जीयेली ॥१॥
माझिया गोतें हें वसलें सकळ देखिजे मूळ विटाळाचें ॥ध्रु.
करूनि ओळखी दिली एकसरें देखों दुसरें विषमासी ॥२॥
तुका म्हणे नाहीं काळापाशीं गोवा स्थिति मति देवा वांचूनियां ॥३॥
३६६
वैष्णव तो जया अवघी देवावरी माया ॥१॥
नाहीं आणीक प्रमाण तन धन तृण जन ॥ध्रु.
पडतां जड भारी नेमा टळे निर्धारीं ॥२॥
तुका म्हणे याती हो का तयाची भलती ॥३॥
३६७
करोत तपादि साधनें कोणी साधो गोरांजनें ॥१॥
आम्ही वजों तया वाटा नाचूं पंढरीचोहटां ॥ध्रु.
पावोत आत्मिस्थति कोणी म्हणोत उत्तम मुक्ति ॥२॥
तुका म्हणे छंद आम्हां हरिच्या दासां निंद्य ॥३॥
स्वामीस सद्गुरूची कृपा जाली - अभंग
३६८
सद्गुरायें कृपा मज केली परी नाहीं घडली सेवा कांहीं ॥१॥
सांपडविलें वाटे जातां गंगास्नाना मस्तकीं तो जाणा ठेविला कर ॥ध्रु.
भोजना मागती तूप पावशेर पडिला विसर स्वप्नामाजी ॥२॥
कांहीं कळहे उपजला अंतराय म्हणोनियां काय त्वरा जाली ॥३॥
राघवचैतन्य कैशवचैतन्य सांगितली खुण मळिकेची ॥४॥
बाबाजी आपलें सांगितलें नाम मंत्र दिला राम कृष्ण हरि ॥५॥
माघाशुद्ध दशमी पाहुनि गुरुवार केला अंगीकार तुका म्हणे ॥६॥
३६९
माझिये मनींचा जाणोनियां भाव तो करी उपाव गुरुराजा ॥१॥
आवडीचा मंत्र सांगितला सोपा जेणें गुंपा कांहीं कोठें ॥ध्रु.
जाती पुढें एक उतरले पार हा भवसागर साधुसंत ॥२॥
जाणत्या नेणत्या ज्या जैसी आवडी उतार सांगडी तापे पेटीं ॥३॥
तुका म्हणे मज दावियेला तारू कृपेचा सागरु पांडुरंग ॥४॥
३७०
घालुनियां भार राहिलों निश्चितीं निरविलें संतीं विठोबासि ॥१॥
लावूनियां हातें कुरवाळिला माथा सांगितलें चिंता करावी ॥ध्रु.
कटीं कर सम चरण साजिरे राहिला भीवरें तीरीं उभा ॥२॥
खुंटले सायास अणिकि या जीवा धरिले केशवा पाय तुझे ॥३॥
तुज वाटे आतां तें करीं अनंता तुका म्हणे संता लाज माझी ॥४॥
३७१
माझिये मनींचा जाणा हा निर्धार जिवासि उदार जालों आतां ॥१॥
तुजविण दुजें धरीं आणिका भय लज्जा शंका टाकियेली ॥ध्रु.
ठायींचा संबंध तुज मज होता विशेष अनंता केला संतीं ॥२॥
जीवभाव तुझ्या ठेवियेला पायीं हें चि आतां नाही लाज तुम्हां ॥३॥
तुका म्हणे संतीं घातला हावाला सोडीं विठ्ठला पाय आतां ॥४॥
॥४॥
३७२
देव सखा जरी जग अवघें कृपा करी ॥१॥
ऐसा असोनि अनुभव कासाविस होती जीव ॥ध्रु.
देवाची जतन तया बाधूं शके अग्न ॥२॥
तुका म्हणे हरी प्रर्हादासि यत्न करी ॥३॥
३७३
भले भणवितां संतांचे सेवक आइत्याची भीक सुखरूप ॥१॥
ठसावितां बहु लागती सायास चुकल्या घडे नास अल्प वर्म ॥ध्रु.
पाकसिद्धी लागे संचित आइतें घडतां सोई तें तेव्हां गोड ॥२॥
तुका म्हणे बरे सांगतां चि गोष्टी रणभूमि दृष्टी पडे तों ॥३॥
३७४
संतसमागम एखादिया परी राहावें त्याचे द्वारीं श्वानयाती ॥१॥
तेथें रामनाम होईल श्रवण घडेल भोजन उच्छिष्टाचें ॥ध्रु.
कामारी बटीक सेवेचे सेवक दीनपण रंक तेथें भलें ॥२॥
तुका म्हणे सर्व सुख त्या संगती घडेल पंगती संतांचिया ॥३॥
३७५
एकली राणागोविंदा सवें गेलें ठावें तें जालें ॥१॥
मज म्हणा म्हणा शिंदळी नाहीं विषम जवळीं आतळलें ॥ध्रु.
नव्हती देखिली म्यां वाट म्हणोनि हा धीट संग केला ॥२॥
भेणें मिठी दिधली गळां सेजे जवळ दडालें ॥३॥
सलगी धरी पयोधर साहाती करमुर सवें ॥४॥
आहेव मी गर्भीणपणें हें सांगणें कां लागे ॥५॥
तुका म्हणे सेवटा नेलें संपादिलें उभयतां ॥६॥
३७६
होतें बहुत हें दिवस मानसीं आजि नवस हे फळले नवसीं
व्हावी भेटी ते जाली गोविंदासीं आतां सेवा करीन निश्चयेसीं वो ॥१॥
स्थिर स्थिर मज चि साहे करा बहु कष्ट सोसिल्या येरझारा
येथें आड मज साहावे वारा देऊनि कपाट आलें तें दुसरें वारा वो ॥ध्रु.
मूळ सत्ता हे सायासाची जोडी नेदी वेगळें होऊं एकी घडी
नाहीं लौकिक स्मरला आवडी आता येणें काळें या वो लोभें वेडी वो ॥२॥
उदयीं उदय साधिला अवकाश निश्चिंतीनें निश्चिंती सावकाश
धरिये गोडी बहुत आला रस तुका म्हणे हा मागुता ये दिवस वो ॥३॥
३७७
स्वयें सुखाचे जाले अनुभव एक एकीपाशीं सांगतील भाव
अवघ्यां अवघा हा कैसा नवलाव सर्वसाक्ष तेथें चि त्याचा जीव वो ॥१॥
आपआपणाशीं करिती नवल परि वादावाद संडिती बोल
एका मेघःशामें जलधर वोल रसीं उतावळि हृदय सखोल वो ॥ध्रु.
एक विषय तो सकळांचा हरि त्याच्या आवडीनें आवडी इतरीं
अंध बहिर हे प्रेत लोकां चारी त्यांची कीर्ति गाइली पुराणांतरी वो ॥२॥
स्तुति पराविया मुखें रुचिकर प्रीतिपात्राच्या गौरवीं आदर
परस्परें हे सादरा सादर योग सज्जनाच्या सुखा नाहीं पार वो ॥३॥
भक्तिवल्लभ तुटे चराचरीं आप्त अनाप्त हे ऐशी ठेवी उरी
दुरी जवळी संचिता ऐसें धरी रंगा रंगा ऐसें होणें लागे हरि वो ॥४॥
तुका लाधला हें उच्छिष्ट भोजन आला बाहेरी प्रेमें वोसंडून
पडिलें कानीं त्या जीवाचें जतन धरियेले एकाभावें हृदयीं चरण वो ॥५॥
३७८
आजि का वो तूं दिससी दुश्चिती म्हणी एका मन लगे तुझ्या चित्तीं
दिलें ठेवूं तें विसरसी हातीं नेणों काय बैसला हरि चित्तीं वो ॥१॥
सर सर परती जालीस आतां भांड कैसें दाखविसी जगासी या तोंड
व्याली माय ते लाजविली रांड नाहीं थार दो ठायीं जाला खंड वो ॥धृ
होतें तैसें तें उमटलें वरी बाह्य संपादणी अंतरींची चोरी
नाहीं मर्यादा निःसंग बावरी मन हें गोविंदीं देह काम करी वो ॥२॥
नाहीं करीत उत्तर कोणासवें पराधीन भोजन दिलें खावें
नाहीं अचळ सावरावा ठावे देखों उदासीन तुज देहभावें वो ॥३॥
कोठें नेणों हा फावला एकांत सदा किलकिल भोंवतीं बहुत
दोघे एकवाटा बोलावया मात नाहीं लाज धरिली दिला हात वो ॥४॥
करी कवतुक खेळ खेळे कान्हा दावी लाघव भांडवी सासासुना
परा भक्ति हे शुद्ध तुम्ही जाणा तुका म्हणें ऐसें कळों यावें जना वो ॥५॥
३७९
भरिला उलंडूनि रिता करी घट मीस पाणियाचें गोविंदाची चट
चाले झडझडां उसंतूनि वाट पाहे पाळतूनि उभा तो चि नीट वो ॥१॥
चाळा लावियेले गोप गोपीनाथें जाणे आवडीचें रूप जेथें तेथें
दावी बहुतांच्या बहुवेषपंथें गुणातीतें खेळ मांडियेला येथें वो ॥ध्रु.
मनीं आवडे तें करावें उत्तर कांहीं निमित्ताचा पाहोनि आधार
उगा राहे कां मारिसी कंकर मात वाढविसी उत्तरा उत्तर वो ॥२॥
धरिली खोडी दे टाकोनियां मागें ये विनोद हा कामा मशीं संगें
मिठी घालीन या जीवाचिया त्यागें नाहीं ठाउकी पडिलीं तुझीं सोंगें रें ॥३॥
सुख अंतरींचें बाहय ठसठसी म्हणे विनोद हा काय सोंग यासी
तुज मज काय सोयरीक ऐसी नंदानंदन या थोरपणें जासी रे ॥४॥
करी कारण तें कळों नेदी कोणा सुख अंतरींचे बाह्य रंग जाना
मन मिनलें रे तुका म्हणे मना भोग अंतरींचा पावे नारायणा वो ॥५॥
३८०
आजि नवल मी आलें येणे राणें भेटी अवचिती नंदाचिया कान्हें
गोवी सांगती वो सकळ ही जन होतें संचित आणियेलें तेणें वो ॥१॥
गेलें होउनि चले आतां कांहीं साद घालितां जवळी दुजें नाहीं
अंगीं जडला मग उरलें तें काई आतां राखतां गुमान भलें बाई वो ॥ध्रु.
बहुत कामें मज नाहीं आराणूक एक सारितां तों पुढें उभें एक
आजि मी टाकोनि आलें सकळिक तंव रचिलें आणिक कवतुक वो ॥२॥
चिंता करितां हरिली नारायणें अंगसंगें मिनतां दोघेजणें
सुखें निर्भर जालियें त्याच्या गुणें तुका म्हणे खुंटलें येणें जाणें वो ॥३॥
३८१
मैं भुली घरजानी बाट गोरस बेचन आयें हाट ॥१॥
कान्हा रे मनमोहन लाल सब ही बिसरूं देखें गोपाल ॥ध्रु.
काहां पग डारूं देख आनेरा देखें तों सब वोहिन घेरा ॥२॥
हुं तों थकित भैर तुका भागा रे सब मनका धोका ॥३॥
३८२
हरिबिन रहियां जाये जिहिरा कबकी थाडी देखें राहा ॥१॥
क्या मेरे लाल कवन चुकी भई क्या मोहिपासिती बेर लगाई ॥ध्रु.
कोई सखी हरी जावे बुलावन बार हि डारूं उसपर तन ॥२॥
तुका प्रभु कब देखें पाऊं पासीं आऊं फेर जाऊं ॥३॥
३८३
भलो नंदाजीको डिकरो लाज राखीलीन हमारो ॥१॥
आगळ आवो देवजी कान्हा मैं घरछोडी आहे म्हांना ॥ध्रु.
उन्हसुं कळना वेतो भला खसम अहंकार दादुला ॥२॥
तुका प्रभु परवली हरी छपी आहे हुं जगाथी न्यारी ॥३॥
३८४
नका कांहीं उपचार माझ्या शरीरा करूं साहती बहु होतो उबारा
मनोजन्य व्यथा वेध जाला अंतरा लवकरी आणा नंदाचिया कुमरा ॥१॥
सखिया वेशिया तुम्ही प्राणवल्लभा निवेदिला भाव आर्तभूत या लोभा
उमटली अंगीं वो सांवळी प्रभा साच हे अवस्था कळे मज माझ्या क्षोभा ॥ध्रु.
नये कळों नेदावी हे दुजियासि मात घडावा तयासि उत्कंठा एकांत
एकाएकीं साक्षी येथें आपुलें चित्त कोण्या काळें होइल नेणों भाग्य उदित वो ॥२॥
स्वाद सीण देहभान निद्रा खंडन पाहिले तटस्थ उन्मळित लोचन
अवघें वोसाऊन उरले ते चरण तुका म्हणे दर्शनापें आलें जीवन ॥३॥
३८५
पडिली भुली धांवतें सैराट छंद गोविंदाचा चोजवितें वाट
मागें सांडोनि सकळ बोभाट वंदीं पदांबुजें ठेवुनि ललाट वो ॥१॥
कोणी सांगा या गोविंदाची शुद्धी होतें वहिलें लपाला आतां खांदीं
कोठें आड आली हे देहबुद्धी धांवा आळवीं करुणा कृपानिधी वो ॥ध्रु.
मागें बहुतांचा अंतरला संग मुळें जयाचिया तेणें केला त्याग
पहिलें पाहातां तें हरपलें अंग खुंटली वाट नाहींसें जालें जग वो ॥२॥
शोकें वियोग घडला सकळांचा गेल्या शरण हा अन्याय आमुचा
केला उच्चार रे घडल्या दोषांचा जाला प्रगट स्वामी तुकयाचा वो ॥३॥
३८६
काय उणें कां करिशील चोरी किती सांगों तुज नाइकसी हरी
परपरता तूं पळोनि जासी दुरी अनावर या लौकिका बाहेरी वो ॥१॥
माया करुणा हे करिते बहुत किती सोसूं या जनांचे आघात
पुरे अवसरु हें चि नित्यानित्य तूं चि सोडवीं करूनि स्थिर चित्त ॥ध्रु.
बहुत कामें मी गुंतलियें घरीं जासी डोळा तूं चुकावूनि हरी
करितां लाग येसी पळभरी नाहीं सायासाची उरों दिली उरी वो ॥२॥
तुज म्हणीयें मी संगें अनंता नको जाऊं या डोळियां परता
लगे जोडी हे तुजविण आतां तुकयास्वामी कान्होबा गुणभरिता वो ॥३॥
३८७
घाली कवाड टळली वाड राती कामें व्यापिलीं कां पडिली दुश्चित्ती
कोणे लागला गे सदैवेचे हातीं आजि शून्य शेजे नाहीं दिसे पती वो ॥१॥
बोले दूतिकेशीं राधा हें वचन मशीं लाघव दाखवी नारायण
म्हणे कोमळ परी बहु गे निर्गुण याशीं बोलें कळला मज पूर्ण वो ॥ध्रु.
धाडिलें गरुडा आणिलें हनुमंता तैं पाचारिलें होउनि ये वो सीता
लाजिनली रूप ये पालटितां जाला भीमकी आपण राम सीता वो ॥२॥
सत्यभामा दान करी नारदासी तैं कळला वो मज हृषीकेशी
तुळे घालितां ये कनक वो रासी सम तुके एक पान तुळसी वो ॥३॥
मज भुली पडली कैशापरी आम्हां भोगूनि म्हणे मी ब्रम्हचारी
दिली वाट यमुने मायें खरी तुम्हां आम्हां कळे अद्यापवरी वो ॥४॥
जाणे जीवींचें सकळ नारायण असे व्यापूनि तो दिसे लपून
राधा संबोखिली प्रीती आलिंगून तुका म्हणे येथें भाव चि कारण वो ॥५॥
३८८
मिळोनि गौळणी देती यशोदे गार्हाणीं दहिं दुध तुप लोणीं शिंकां नुरे कांहीं
मेळवुनी पोरें तेथें रिघे एकसरें वेगीं आणोनी सामोरें तेथें लोणी खाय ॥१॥
हरि सोंकला वो हरि सोंकला वो सोंकला तो वारीं तुज लाज नाहीं तरी
आम्हां सांपडतां उरी तुज मज नाहीं ॥ध्रु.
तुज वाटतसे कोड यासि लागतसे गोड काय हासतेसी वेड तुज लागलें वो
आम्ही जाऊं तुजवरी पोरें चाळविल्या पोरी काय सांगों भांडखोरी लाज वाटे आम्हां ॥२॥
मुख मळिण वदन उभा हाडतिये घोणे तंव दसवंती म्हणे आणा शीक लावूं
थोर आणिला कांटाळा घरीं दारीं लोकपाळां डेरा रिघोनी गुसळा तेथें लोणी खाय ॥३॥
मिळोनि सकळा दावें लावूनियां गळां कैशा बांधिती उखळा येथें राहे उगा
बरा सांपडलासी हरी आजिच्यानें करिसिल चोरी डोळे घालुनियां येरी येरीकडे हांसे ॥४॥
फांकल्या सकळा उपडूनियां उखळा मोडी वृक्ष विमळार्जुन दोन्ही
उठिला गजर दसवंती नव्हे धीर धांवे तुकयाचा दातार आळंगिला वेगीं ॥५॥
३८९
गोरस घेउनी सातें निघाल्या गौळणी तंव ती कृष्णाची करणी काय करी तेथें
जाला पानसरा मिठी घातली पदरा आधीं दान माझें सारा मग चाला पंथें ॥१॥
सर जाऊं दे परता मुळीं भेटलासी आतां नाट लागलें संचिता खेपा खुंटलिया ॥ध्रु.
आसुडी पदरा धरी आणीक दुसरा येरी झोंबतील करा काय वेडा होसी
आलों गेलों बहु वेळां नेणों गोरा कीं सांवळा सर परता गोवळा काय बोलतोसी ॥२॥
आम्ही येथें अधिकारी मागें केली तुम्ही चोरी आतां कळलियावरी मागें केलें त्याचें
बोलिल्या हांसुनी आम्ही सासुरवासिनी कां रे झोंबसी दुरूनी करी मात कांहीं ॥३॥
वांयां परनारी कैशा धरिसी पदरीं तयां कळलिया उरी तुज मज नाहीं
जडला जिव्हारीं फांकों नेदी तया नारी जेथें वर्म तें धरी जाऊं पाहे तियेचें ॥४॥
तया हाती सांपडल्या हाटीं पाटीं चुकाविल्या कृष्णमळिणीं मिळाल्या त्याही फिरती
तुका म्हणे खंती वांयां धरावी चित्तीं होतें तुमच्या संचितीं वोडवलें आजि ॥५॥
३९०
हरी तुझी कांति रे सांवळी मी रे गोरी चांपेकळी तुझ्या दर्शनें होईन काळी मग हें वाळी जन मज ॥१॥
उगला राहें करीं चाळा तुज किती सांगों रे गोवळा तुझा खडबड कांबळा अरे नंदबाळा आलगटा ॥ध्रु.
तुझिये अंगीं घुरट घाणी बहु खासी दुध तुप लोणी घरिचें बाहेरिल आणोनी मी रे चांदणी सकुमार ॥२॥
मज ते हांसतील जन धिःकारिती मज देखोन अंगीं तुझें देखोनि लक्षण मग विटंबणा होइल रे ॥३॥
तुज लाज भय शंका नाहीं मज तंव सज्जन पिशुन व्याही आणीक मात बोलूं काहीं मसी भीड नाहीं तुज माझी ॥४॥
वचन मोडी नेदी हात कळलें साहे ची मात तुकयास्वामी गोपीनाथ जीवन्मुक्त करूनि भोगी ॥५॥
३९१
सात पांच गौळणी आलिया मिळोनी यशोदे गार्हाणें देती कैसें
काय व्यालीस पोर चोरटें सिरजोर जनावेगळें ची कैसें।
दहिं दुध लोणी शिंकां नुरे चि कांहीं कवाड जैशाचें तैसें
चाळवूनि नाशिली कन्याकुमरें आमुच्या सुनांसि लाविलें पिसें गे बाइये ॥१॥
आझुनि तरी यासि सांगें बरव्या परी नाहीं तरी नाहीं उरी जीवेसाटी
मिळोनि सकळै जणी करूं वाखा सखीं तुज मज होईल तुटी गे बाइये ॥ध्रु.
नेणे आपपर लौकिक वेव्हार भलते ठायीं भलतें करी
पाळतुनि घरीं आम्ही नसतां तेथें आपण संचार करी
सोगया चुंबन देतो आलिंगन लोळे मेजाबाजावरी
शिंकीं कडा फोडी गोरसाचे डेरे धरितां सांपडे करीं गे बाइये ॥२॥
आतां याची चाड नाहीं आम्हां भीड सांपतां कोड पुरवूं मनिचें
सोसिलें बहु दिस नव्हता केला निस म्हणुनि एकुलतें तुमचें
चरण खांबीं जीवें बांधैन सरिसा जवें चले कांहीं याचें
अर्थ प्राण देतां सोडी सर्वथा भलतें हो या जिवाचें गे बाइये ॥३॥
घेउनी जननी हातीं चक्रपाणी देतिसे गौळणी वेळोवेळां
निष्ठवाद झणीं बोलाल सकळा क्षोभ जाइल माझ्या बाळा
जेथें लागे हात वाढतें नवनीत अमृताच्या कल्लोळा
देखोनि तुकयास्वामी देश देहभाव विसरल्या सकळा गे बाइये ॥४॥
३९२
विरहतापें फुंदे छंद करिते जाती हा गे तो गे सावधान सवें चि दुश्चिती
सांभाळुनि अंग लोटी पाहे भोंवतीं वेगळी पडों पाहे कुळाहुनिया ती ॥१॥
खुंटलीसी जाली येथें अवघियांची गती आपुलीं परावीं कोण नेणें भोंवती
त्यांचीं नांवें बोभे अहो अहो श्रीपती नवलाव हा येरां वाटोनियां हांसती ॥ध्रु.
बाहेरी धांवे रानां धरी घर कळे बंधना जाला तेणें संचार
विसरूनि गेली सासुरें की माहेर एका अवलोकी एका पडिला विसर ॥२॥
तुका म्हणे तुम्ही अवघ्या राहा निश्चळा ये आतां येऊं येथें सर्वथा बळा
त्याचा त्याच्या मुखें अवघाची निर्वाळा बहुतां मतें येथें तर्कवाद निराळा ॥३॥
३९३
ये रे कृष्णा खुणाविती खेळों भातुकें मिळालिया बाळा एके ठायीं कवतुकें
कळों नेदी माया त्याचें त्यास ठाउकें खेळतोंसें दावी लक्षलक्षापें मुकें ॥१॥
अखंडित चटे त्यांनीं लावियेला कान्हा आवडे तया त्या वाहाती संकल्प मना
काया वाचा मनें रूपीं गुंतल्या वासना एकांताचें सुख जाती घेवोनियां राणा ॥ध्रु.
अवघियांचा जाणें जाला मेळासा हरी मिळोनियां जावें तेथें तया भीतरी
कळों नेदी घरिच्या करी गोवूनी चोरी हातोहातीं नेती परपरत्या दुरी ॥२॥
आनंदें निर्भर आपणाशीं आपण क्रीडतील बाळा त्यजिलें पारिखें जन
एकाएकीं तेथें नाहीं दुसरें भिन्न तुका म्हणे एका नारायणा वांचून ॥३॥
३९४
खेळतां मुरारी जाय सरोवरा तिरीं तंव नग्न चि या नारी तेथें देखियेल्या
मांडिले विंदान ख्याल सुखाचें संधान अंग लपवूनी मान पिलंगत चाले ॥१॥
ख्याल मांडिला रे ख्याल मांडिला रे पायां पडतां रे सोडी नेदी साउलां रे ॥ध्रु.
साड्या साउलीं पातळें गोंडे कसणिया चोळ्या बुंथी घेउनी सकळा कळंबावरी पळे।
खांदी धरूनियां करीं दृष्टी घालोनि सामोरी बैसे पाला वोढी वरी खदखदां हांसे ॥२॥
आनंदें कल्लोळ बाळा खेळती सकळ देती उलटिया चपळ एकी एकीहूनि म्हैस वेल सुर काडी
एकी उगविती कोडीं नाना परीच्या निकडी खेळ मांडियेला ॥३॥
एकी आलिया बाहेरी पाहे लुगडें तंव नारी म्हणे नाहीं नेलें चोरी काय जाणों केव्हां
केला सकळी हाकारा तंव आलिया बाहेरा आतां म्हणतील घरां जावें कैशा परी ॥४॥
तंव हांसे वनमाळी वरी पाहोनी सकळी लाजे रिघालिया जळीं मागें पुढें हात
लाज राखावी गोपाळा आम्हांजणींची सकळां काय मागसी ये वेळा देऊं गुळवाटी ॥५॥
जोडोनियां कर या गे सकळी समोर वांयां बोलावें फार बडबड कांहीं
भातुकें भूषण नाहीं चाड नेघें धन करा एक चित्त मन या गे मजपाशीं ॥६॥
एक एकीकडे पाहे लाज सांडूनियां राहे म्हणे चला आतां सये जाऊं तयापाशीं
जोडोनियां हात कैशा राहिल्या निवांत तुका म्हणे केली मात लाज राखिली तयांची ॥७॥
३९५
धरिला पालव सोडी माझा येणें कांहीं करितां या नंदाचिया कान्हें
एकली येतें मी ऐसें काय जाणें कोठें भरलें अवघड या राणें रे ॥१॥
सोडी पालव जाऊ दे मज हरी वेळ लागला रे कोपतील घरीं
सासू दारुण सासरा आहे भारी तुज मज सांगतां नाहीं उरी रे ॥ध्रु.
सखिया वेशिया होतिया तुज फावलें रे फांकतां तयांसी
होतें अंतर तर सांपडतें कैसी एकाएकीं अंगीं जडलासी रे ॥२॥
कैसी भागली हे करितां उत्तर शक्ति मावळल्या आसुडितां कर
स्वामी तुकयाचा भोगिया चतुर भोग भोगी त्यांचा राखे लोकाचार वो ॥३॥
३९६
गाई गोपाळ यमुनेचे तटीं येती पाणिया मिळोनि जगजेटी
चेंडू चौगुणा खेळती वाळवंटीं चला चला म्हणती पाहूं दृष्टी वो ॥१॥
ऐशा गोपिका त्या कामातुरा नारी चित्त विव्हळ देखावया हरी
मिस पाणियाचें करितील घरीं बारा सोळा मिळोनि परस्परीं वो ॥ध्रु.
चिरें चोळिया त्या धुतां विसरती ऊर्ध्व लक्ष लागलें कृष्णमूर्ती
कोणा नाठवे कोण कुळ याती जालीं ताटस्त सकळ नेत्रपातीं वो ॥२॥
दंतधावनाचा मुखामाजी हात वाद्यें वाजती नाइके जनमात
करी श्रवण कृष्णवेणुगीत स्वामी तुकयाचा पुरवील मनोरथ वो ॥३॥
३९७
कोठें मी तुझा धरूं गेलें संग लावियेलें जग माझ्या पाठीं ॥१॥
सर सर रे परता अवगुणाच्या गोवळा नको लावूं चाळा खोटा येथें ॥ध्रु.
रूपाच्या लावण्यें नेली चित्तवृत्ती देखें भोंवतीं मी ते माझी ॥२॥
तुकयाचा स्वामी माझे जीवीं बैसला बोलीं अबोला करूनियां ॥३॥
३९८
गोड लागे परी सांगतां चि ये बैसे मिठी सये आवडीची ॥१॥
वेधलें वो येणें श्रीरंगरंगें मीमाजी अंगें हारपलीं ॥ध्रु.
परते चि ना दृष्टी बैसली ते ठायीं विसावोनि पायीं ठेलें मन ॥२॥
तुकयाच्या स्वामीसवें जाली भेटी तेव्हां जाली तुटी मागिल्यांची ॥३॥
३९९
पाहावया माजी नभा दिसे शोभा चांगली ॥१॥
बैसला तो माझे मनीं नका कोणी लाजवूं ॥ध्रु.
जीवा आवडे जीवाहूनि नव्हे क्षण वेगळा ॥२॥
जालें विश्वंभरा ऐसी तुकया दासी स्वामीची ॥३॥
४००
कोणी एकी भुलली नारी विकितां गोरस म्हणे घ्या हरी ॥१॥
देखिला डोळां बैसला मनीं तो वदनीं उच्चारी ॥ध्रु.
आपुलियाचा विसर भोळा गोविंद कळा कौतुकें ॥२॥
तुका म्हणे हांसे जन नाहीं कान ते ठायीं ॥३॥

No comments:

Post a Comment